Dag 20: Eindelijk... Santa Monica!

Nou, nou, wat een dag was het vandaag. Barstow-Santa Monica, ruim 200 km, dat moet je genoeg tijd geven om nog het een en ander er naast te doen, zou je denken... Maar pas op, niet als je precies de route 66 wil volgen en dat is wat wij deden... Uuuuren hebben we erover gedaan. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Even zoeken en we zitten weer op de R66. Het eerste stuk is echter snelweg. Na een paar km kunnen we er weer af en gaan richting Helendale. Rustige weg, weinig te zien.

Bij Helendale is iemand 17 jaar geleden een flessenbos begonnen. Flessen op palen en tussendoor overal ijzeren dingen. Het valt eigenlijk niet uit te leggen.
Terwijl we er doorheen lopen vraagt de betreffende man wat ik ervan vind...  Ik heb er vele woorden voor; bijzonder, bizar, vreemd, leuk, etc. Hij vertelt dat er gisteren een Duitse filmploeg was en dat er elk moment een filmploeg komt uit Dubai. We willen er niet op wachten, maar net als we vertrekken, staan de mensen hun spullen uit te laden aan de andere kant van het 'bos'...

Iets verderop passeren we een etablissement, waar niemand aanwezig is. Wat het is, is ons niet helemaal duidelijk, maar oud is het wel. Dus we nemen maar wat foto's...
We komen op dit stuk sowieso veel oude karkassen tegen van verlaten huizen, benzinestations, cafés en restaurants. Allemaal niet zo bijzonder eigenlijk.

Bij Victorville raken we het spoor bijster. Maar omdat het toch de bedoeling is dat we kort na hier de snelweg op gaan, doen we dat maar alvast.
De snelweg gaat in vele bochten 6% kilometers lang naar beneden tot aan San Bernardino. De snelheid zit er goed in, zelfs vrachtwagens! Het voelt alsof we op een racebaan rijden.
We hebben de tomtom ingesteld op Rialto, waar we de R66 weer zouden moeten kunnen oppikken. Het duurt even, maar vanaf Fontana hebben we hem weer te pakken. Maar wat dan gaat volgen is een ongeveer 100 km lange route met grofweg gezegd om de 300 meter een stoplicht! Het zijn 4 rijbanen naast elkaar en zomaar stoppen voor iets om te fotograferen zit er niet in. Is niet zo heel erg, want zoveel is er ook niet...

Bij Pasadena zijn we het spoor weer kwijt en nemen een stuk snelweg. Ik zet de tomtom op Santa Monica Boulevard en vervolgens brengt hij ons naar het begin daarvan. Wat betekent dat we 15 mijl (dus zo'n 23 km) weg hebben met weer om de 300 meter een stoplicht. Een groene golf schijnen ze hier niet te kennen. Het duurt maar en het duurt maar. Heel erg vermoeiend en eigenlijk nergens voor nodig, want R66-iconen zijn hier nauwelijks te zien en als ze er al zijn, kun je er niet voor stoppen of keren. Het is eigenlijk alleen nog het idee dat je de route afgemaakt wilt hebben. Dus we houden het vol... De laatste 4 mijl gaat het gelukkig iets sneller en dan zien we in de verte de oceaan!

Tja, waar te parkeren? We zagen van tevoren al de diverse borden die naar parkeerplaatsen verwijzen, maar we gaan toch zeker geen 3 blokken lopen? Nee, we rijden helemaal door, we zien wel. De parkeerplaats aan het strand lijkt overvol. Om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk staan we zo ongeveer OP de pier geparkeerd! Nog geen 50 meter lopen van de toeristenkermis.

Natuurlijk moet er even een foto gemaakt van het einde van de route 66 en we voelen ons alsof we hem helemaal hebben gereden... We hebben natuurlijk al een groot deel gedaan in 2013, maar toch ontbreekt er nog een stukje tussen Albequerque en Willams. Dat is natuurlijk een beetje jammer.
Wat wél leuk te vermelden is, dat wij met het bereiken van dit punt aan de westkust nu álle breedtegraden van de USA tijdens onze vakanties hier gehad hebben. Dus van de oostkust naar de westkust. En dat is toch ook wel een bijzonder gevoel.
Vonden wij dit stuk van de R66 leuker dan het stuk in 2013? Nee, bij lange na niet. Ik heb wel eens andere verhalen gehoord, maar wij vonden het deel wat wij deden in 2013 toch veel meer en mooiere iconen hebben. Persoonlijke smaak misschien, maar oké...

We lopen een uurtje op de pier heen en weer en wat is dat lekker. Uitkijken over het strand en de oceaan... Helemaal geweldig.

Onze gastvrouw van onze laatste Airbnb zit echter op ons te wachten en we hebben geen idee hoe lang we er over gaan doen om de 18 km die ons rest om daar te komen met dit verkeer in Los Angeles. En ja hoor, lang! Een uur zijn we onderweg.
Er wacht ons een allerhartelijkst ontvangst en we krijgen de sleutel van een bijzonder mooi modern ingericht appartementje in haar achtertuin. En ook hier is werkelijk aan alles gedacht. Helemaal super!