Dag 19: Route 66, van Kingman naar Barstow

Bij het verlaten van onze kamer vanmorgen, kwamen we er achter dat we in dezelfde kamer hebben geslapen als Gene Hackman in 1993. Er zat een bordje op de deur. Nou zeg, is dat niet leuk? Had ik dat maar eerder geweten, dan hadden we misschien wel beter geslapen... De treinen kwamen nog elke 10 minuten voorbij!

Met het inchecken bij ons volgende hotel zojuist, kregen we te horen dat er totaal geen inernet is. Dat is flink balen. Dat is toch altijd wel het eerste wat we doen als we onze kamer binnenkomen, even internet op, kijken of er nog berichten zijn, e.d. Ook voor het plaatsen van dit verslag heb ik internet nodig natuurlijk. Nu schrijf ik het in het voren en dan gaan we straks maar bij een Mc Donald's eten en doen daar de rest.

We konden ons geld terug krijgen en een ander hotel zoeken, maar dat is iets waar je geen zin in hebt na een lange dag rijden en een buitentemperatuur van 42 graden... Bovendien gaan we dan duurder uit zijn, omdat ik dit hotel via Priceline geboekt heb en flinke korting heb...

Oké, vanmorgen weer verder gegaan met de R66. We hebben even moeite met het vinden van de juiste richting en zitten onbedoeld op de snelweg naar Las Vegas. Oeps... omdraaien en terug. Even later zitten we op de juiste route.
We komen bij een behoorlijk afgelegen R66-icoon, vlak voordat we de bergen in verdwijnen. Alles lijkt in bedrijf, maar er is geen kip te zien. Gesloten. Misschien nog te vroeg op de dag?
We rijden verder de bergen door, korte soms stijle bochten. Afgrond aan de rechterkant van de weg, natuurlijk zonder vangrail... Als we over het hoogste punt van 1200 meter zijn, volgt er even later het historisch goudmijnstadje, Oatman. De straat wordt beheerd door ezels. Die zijn bij het sluiten van de mijnen achtergelaten en zijn verwilderd. Er wordt gewaarschuwd voor bijten en schoppen. Maar ik zie ze bij mensen gewoon uit de hand eten...
Dit stadje wordt nu in bedrijf gehouden door de diverse etablissementen, winkeltjes, restaurantjes, e.d. Het ziet er leuk uit en het is ook leuk om er even doorheen te lopen en hier en daar binnen te wippen.

De route van vandaag is langer dan gisteren, dus we willen er niet al te veel tijd aan besteden. Gaandeweg gaan we de staat Arizona verlaten en verruilen we die voor Californië. We moeten hier de snelweg weer op.  Bij Needles er even af, maar dit stelt niet zoveel voor. Weer de snelweg op; het is niet anders en dan nemen we de afslag naar Goffs. Een oud stuk R66. Ook Goffs stelt niet  veel voor. Er zou een gerestaureerd oud schoolgebouw zijn, maar alles wat we zien is gesloten. Dus verder maar weer.

We rijden nu onderlangs het Mojave woestijn, daar waar we 2,5 week geleden van zuid naar noord doorheen gereden zijn. We kunnen de route 66 naar het westen niet op de gebruikelijke manier verder rijden, omdat er drie jaar geleden twee bruggen verwoest zijn door de regen. Ze zijn nog steeds bezig dat te herstellen. We rijden dus de snelweg weer op en gaan bij de afslag richting Amboy er weer af. Nu rijden we zo'n 20 km op dezelfde weg als 2,5 week geleden, alleen in tegengestelde richting. In Amboy waren we dus al, dus we besteden nauwelijks tijd hier. Wel vind ik interessante informatie over de geschiedenis ervan in mijn eigen documentatie en dat is wel leuk om het meer visueel te maken.

Dichtbij Amboy heb je een krater. We besluiten er even heen te rijden. Er is een supermooie parkeerplaats aangelegd, met picknicktafels en wc's, maar geen kip te zien.
We lopen wel even het paadje af naar het uitzichtpunt en zien lava overal om ons heen. Die lava gaan we later nog een aantal kilometers naast de weg blijven zien.

We gaan hierna nog kilometers R66 krijgen, maar heel interessant gaat het niet worden. Op de weg is het rustig en naast de weg ook. Soms verlaten en vervallen huizen of tankstations, of plekken waar motels hebben gestaan. Niet echt fotogeniek.

Het wordt anders als we bij Bagdad Café komen. Bekend van de gelijknamige film. Wat een gezellige boel is het hier. Het café is van binnen bekleed met beschreven dollarbiljetten, visitekaartjes, vlaggen, t-shirt en van alles en nog wat meer door bezoekers. Wij nemen plaats in een hoekje van het café en bestellen een cola. Natuurlijk bevestigen ook wij onze visitekaartjes aan de muur. Voor we uiteindelijk gaan afrekenen, wil de eigenaresse ons eerst met onze eigen camera achter de bar op de foto zetten...

Hierna gaat het snel. We zijn al dichtbij Barstow, onze volgende overnachtingslocatie en komen voor de rest ook niet veel interessants meer tegen. Hier in Barstow zal nog het een en ander zijn, maar misschien bekijken we dat later nog.