Dag 8: Bryce

Vanmorgen moest ik eerst even langs de receptie van dit hotel. Even uitchecken en weer opnieuw inchecken. Ik had deze twee nachten afzonderlijk geboekt, het schijnt niet anders te kunnen. Hoewel ze me geen garantie hadden gegeven dat we dezelfde kamer konden houden, is dat gelukkig wel gebeurd.

Na nog even contact met de kids zijn we op pad gegaan. We zitten hier direct bij de ingang van het Bryce National Park, dus de pret kon meteen beginnen. Het park bestaat uit een lange weg van een kleine 30 km die bovenlangs de canyon met de uitzichtpunten gaat. Die uitzichtpunten zitten allemaal aan de linkerkant van de weg (vanuit het beginpunt gezien), dus het is het beste om eerst helemaal naar achteren te gaan en dan af te zakken naar het beginpunt. Kun je steeds aan de rechterkant parkeren voor de uitzichtpunten of evt. wandelingen die je wilt maken. Achteraf vind ik het ook beter voor de opbouw; het wordt nl. meer naar voren toe steeds mooier. Deze canyon is  karakteristiek vanwege de vele pilaren die zich in de rotsen hebben gevormd. Vanaf de weg is weinig of niets te zien trouwens.

Zo gezegd, zo gedaan... We rijden helemaal naar het eindpunt en hebben daar een machtig uitzicht waarbij je kilometers ver weg kunt kijken. De Canyon laat zich hier ook zien, maar dat is nog bescheiden. We zijn hier op ongeveer 2800 meter.

Zo gaan we alle uitzichtpunten af en vinden het nog vrij rustig. Er werd gewaarschuwd over drukte en dat je soms moeite met parkeren kunt hebben, maar daarvan hebben wij geen last.
Dat verandert echter als we meer naar voren komen en de canyon breder. Hier zijn natuurlijk de meest populaire en mooie wandelingen te maken. De parkeerplaatsen zijn groter en vaak overvol. Het valt niet altijd mee om een plaatsje te vinden, maar we hebben toch steeds geluk.

En wat een uitzichten! Het doet allemaal surrealistisch aan. Naarmate we verder naar voren komen zakt ook de hoogte uiteindelijk naar 2400 meter en komt de canyon steeds dichterbij.
Ik hoor mensen zeggen dat ze dit mooier vinden dan de Grand Canyon. Nu hebben wij de Grand Canyon nog niet gezien, maar het zou best kunnen...

We willen wel een paar wandelingen maken en ik had van tevoren wat redelijke uitgezocht, maar de tijd wordt steeds krapper en we maken ons wat zorgen over de lucht. Zou het wel droog blijven? De eerste wandeling slaan we vanwege de tijd maar over, we gokken op de tweede... Bij dat punt aangekomen, kunnen we het beginpunt niet vinden. Dalen dan uiteindelijk maar voor de andere wandeling, die ik bij het vorige punt had verwacht, de canyon af. Het gaat echt stijl naar beneden, maar ik vind het toch raar allemaal. We vragen het enkele tegenliggers en dan blijkt dat ik de twee wandelingen en hun vertrekpunten heb verwisseld. Oh nou ja... Belangrijkste is, dat we nu toch tussen al dit natuurgebeuren door lopen... We maken hem echter niet af. In de verte wordt de lucht aan twee kanten donker, dus we lopen na drie kwartier afdalen, nu drie kwartier weer stijgend terug. De zon besluit precies op dit moment uitbundig te schijnen. Hoewel 25 graden, is het bij deze inspanning toch behoorlijk uitputtend. Maar we hebben het gered! En wat een ervaring was dit!

We hebben al gauw zo'n 150 foto's. Ik zal ze hier niet allemaal plaatsen, maar het is lastig kiezen...