Dag 26: Terugreis

Nou, hier is de laatste update, onze terugreis die gisteren begon.
We gaan om 07:45 uur al rijden. We hebben 365 km te gaan voor we op het vliegveld zijn. Met zo'n lange afstand kun je maar beter het zekere voor het onzekere nemen als je de auto nog in moet leveren en om 14:00 uur op het vliegveld moet zijn.

De reis gaat echter voorspoedig. De tomtom neemt een andere route, die eigenlijk net zo lang is als die op de heenreis. In plaats van de I55 de I57. Het uitzicht is niet anders. In Illinois heb je alleen maar farmland; mais en soja.
We stoppen halverwege een half uurtje bij McDonald's voor een frappé.
Als we Chicago naderen wordt het uitzicht iets anders. Gingen we eerder altijd via het westen van Chicago, nu leidt de snelweg direct achter downtown. In de verte zien we de wolkenkrabbers al opduiken. Mooi gezicht. In de hoogste zijn we zes jaar geleden nog geweest!

De route wordt hier ook behoorlijk druk en het hele stuk achterlangs downtown staan we toch wel in een langzaam rijdende file. We moeten de auto nog aftanken en zo'n 12 km voor het vliegveld besluiten we dat te doen. We willen er niet op gokken dat we nog langs een ander tankstation komen. Naderhand constateren we dat dat ook inderdaad niet het geval is!

Rond 12:30 uur komen we bij Hertz aan, leveren de auto in en ik duik nog even het kantoor in om te vragen of ze misschien ons tomtom-hoesje hebben gevonden of binnen gekregen. Nee niets, maar ik kan er online melding van maken. Dus dat doen we nog wel even.

De shuttle brengt ons in 10 minuten naar het vliegveld waar we nog moeten inchecken. Ik had dat de avond tevoren al een begin mee gemaakt, maar kwam steeds niet verder. Er werd gezegd dat we dat op het vliegveld moesten doen. Heel vreemd...
Als we uiteindelijk na veel heen en weer geloop de juiste balie vinden, kan de grondstewardess ons ook niet met zekerheid zeggen, waarom dat is. Security... hoor ik vallen. Ja, oh ja... daar weten we alles van...
Nog even door de bagagecheck wat net als in Los Angeles, ook weer vlot gaat. Ondertussen kijk ik op onze boardingpassen en zie dat de stoelnummers niet aansluiten. De eerste vlucht naar Londen zitten we op stoelnummers E en H?!?! Twee stoelen er tussen? De tweede vlucht naar Amsterdam zitten we precies achter elkaar op rij 7 en 8 in de middenstoel. Dat laatste vind ik niet zo erg, maar in dat eerste deel zouden we toch wel graag naarst elkaar willen zitten. Dus ik ga verhaal halen bij de klantenservice van AA in de vertrekhal. Blijkt dat we wél naast elkaar zitten. Ik vraag waar stoel F en G dan zijn. Ja, die zijn er dus gewoon niet...

Als we bij de gate zitten te wachten, komen 3 politieagenten daar twee apparaten installeren. Daar moeten we allemaal doorheen lopen, boardingcard erop leggen en dan komt er een groen scherm wanneer je goedgekeurd bent. Het doet me aan "Wie is de Mol?' denken. Weer iets nieuws. Ik vraag waar dat voor is. Krijg een lang verhaal te horen van de officer, maar ik begrijp er niet zoveel van. In ieder geval is het een proef, heeft het te maken met de security (natuurlijk) en ik denk dat je ook stiekem op de foto bent gezet of iets dergelijks.

In het vliegtuig zitten we in het middenstuk. Drie stoelen naast elkaar. De derde stoel wordt echter niet bezet en we hebben de hele vlucht lekker de beschikking over een stoel extra. Johan doet af en toe nog een kort dutje, zelf slaap ik natuurlijk de hele nacht niet.

Overstappen in London is natuurlijk weer een drama. Ver lopen, lang wachten, bussen, weer in de rij voor bagagecontrole. En ja, ook nu moet alles weer uitgepakt. Natuurlijk worden onze twee tassen er weer uit gepikt, ik wist het gewoon. In de ene tas zitten nog twee e-readers en een camera die eruit hadden gemoeten. Ze worden nog een keer door de scan gehaald. In de andere bak komen twee hele kleine flesjes water voor het daglicht die niet mee mogen. We hebben ze notabene net in het vliegtuig gekregen. Nee, we moeten ze opdrinken of weggooien. Ondertussen gaat hij onze zakjes met andere vloeistoffen controleren op drugs... Een flesje drinken we samen leeg. Voor de andere loopt Johan naar een prullenbak die 10 meter verder staat. Zo belachelijk, want 25 meter verderop kun je gewoon al weer drinken ergens kopen. We zijn de veilige zone nooit uit geweest. Je gaat dan toch niet het ene flesje weggooien en een paar stappen verder een nieuwe kopen? Ik roep naar hem, ben je gek? Doe hem gewoon in je andere tas! Hahah... konden ze toch niet verstaan...

We moeten vervolgens flink doorstappen, want over 15 minuten boarden we al en we moeten ook nog uitzoeken bij welke gate we moeten zijn. Dus, dat maakt het allemaal wel behoorlijk stressvol.
Nee, overstappen op Heathrow gaat het in de toekomst niet meer worden. Geen goede ervaringen daarmee.

Het laatste stukje naar Amsterdam gaat vervolgens prima. We zitten achter elkaar, maar ja, voor dat uurtje niet echt een probleem. De koffers komen snel van de band, we zitten snel in de shuttle naar de garage van P3 en moeten dan vervolgens zoeken naar onze auto. Waar stond die ook al weer? We horen geen toeter als Johan op de afstandsbediening drukt. Oeps... Ik wist toch zeker dat hij in rij 33 stond op de 3e etage. En dan vinden we hem toch, wat verscholen achter een grotere; na 4 weken in een andere auto waren we vergeten dat de onze niet toetert...

Bij thuiskomst blijkt iemand uit de buurt vergeten te zijn dat we hier nog steeds wonen, want hij heeft ons huis te huur gezet...!